ជីវប្រវត្តិ​សង្ខេប​អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ហៅប៉ុម

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ហៅប៉ុម បានបិទភ្នែកជារៀងរហូតពីសាច់ញាតិ អ្នកភូមិផង របងជាមួយ និង មនុស្សក្នុងលោក ដែលអ្នកស្រីបានស្លាប់នៅវេលាម៉ោង ២:០៥ នាទី ថ្ងៃទី ៣១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១០ នៅក្នុងជន្មាយុ ៦៤ ឆ្នាំ ដោយរោគាពាធ។ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន កើតនៅថ្ងៃទី ២៦ ខែ មករា ឆ្នាំ ១៩៤៦ និង បានរៀបការជាមួយលោក ទូច ប៊ិន នៅថ្ងៃទី ២៧ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ១៩៦២។

នៅអាយុ ១៦ ឆ្នាំ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានរៀបការជាមួយលោក ទូច ប៊ិន ហើយរហូតមកទល់នឹងពេលនេះ លោកទាំងពីរមានតំណក់ឈាមចំនួន ៧ នាក់ ក្នុងនោះកូនប្រុស ៥ នាក់ និង កូនស្រីពីរនាក់ ដូចជា លោក ប៊ិន សុកល, លោក ប៊ិន សុផល, លោក ប៊ិន វិបុល, លោក ប៊ិន វិបុត្រ, លោក ប៊ិន ប៊ុណ្ណា, អ្នកស្រី ប៊ិន យ៉ានី និង កញ្ញា ប៊ិន ចាន់ណា (ប៊ិន ដាវី)។

10364118_953902011288216_4654566786280889229_n

រាប់ពីឆ្វេង ប៊ិន សុផល, ប៊ិន វិបុល, ប៊ិន វិបុត្រ, ប៊ិន ប៊ុណ្ណា, ប៊ិន យ៉ានី និង ប៊ិន ចាន់ណា (ដាវី៌)

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន មានស្រុកកំណើត នៅភូមិកោះចូរ៉ាម ឃុំកោះចូរ៉ាម ស្រុកខ្សាច់កណ្ដាល ខេត្តកណ្ដាល ដែលឪពុក និង អ្នកម្ដាយបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ អ្នកស្រីមានឪពុកឈ្មោះ នន់ ណន និង ម្ដាយឈ្មោះ ជាប ពៅ។

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន មានបងប្អូនសរុបចំនួន ១៣ នាក់ ក្នុងនោះស្រី ១០ នាក់ ប្រុស ២ នាក់ ឯប្រុសម្នាក់ទៀតបានបាត់ខ្លួននៅក្នុងអំឡុងសម័យប៉ុលពត រហូតមកទល់នឹងបច្ចុប្បន្ន។ បងប្អូនទាំង ១២ នាក់រួមមាន៖ អ្នកស្រីនន់ យ៉េន (ស្លាប់), អ្នកស្រី ណន ប៉ៃ, អ្នកស្រី ណន គីម, អ្នកស្រី ណន នឹម, អ្នកស្រី ណន នីម (ស្លាប់) អ្នកស្រី ណន អាង, អ្នកស្រី ណន ពឿន (ស្លាប់), ណន ឱក អ្នកស្រី ណន ឌឿន អ្នកស្រី ណន ឌី អ្នកស្រី ណន សុផារី និង លោក ណន អឿន។

13010753_1186409804704101_7022848150040494907_n

លោក ទូច ប៊ិន និង អ្នកស្រី នន់ យ៉េន 

អំពីសកម្មភាពពេលនៅរស់

ស្ទើរអស់ពេលមួយជីវិតរបស់ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ទៅហើយ ដោយគាត់បានចំណាយពេលវេលាធ្វើជាអាជីវករ និង អ្នកតម្បាញ ដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមគ្រួសារ និង ជាពិសេសកូនទាំងប្រាំពីរនាក់។ នៅសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយមក្នុងឆ្នាំ ១៩៦២ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន រកចំណូលបានជាប្រចាំតាមរយៈធ្វើការត្បាញនៅភូមិព្រែកតាកូវ ឃុំព្រែកតាកូវ ស្រុកខ្សាច់កណ្ដាល ខេត្តកណ្ដាល ជាទីលំនៅរបស់ស្វាមី ក្រោយពីបានរៀបការហើយ ហើយមករស់នៅជាមួយប្ដី។

ផលិតផលតម្បាញទាំងឡាយ ដែលអ្នកស្រីត្បាញបាន គឺយកមកលក់នៅរាជធានីភ្នំពេញ តាមរយៈស្វាមី ដឹកតម្បាញតាមកង់មកលក់នៅក្នុងទីផ្សារ។

សម័យសង្គ្រាម

សង្គ្រាមនៅឯប្រទេសជិតខាង និងភាពហ្វឹកវរក្នុងប្រទេសញុំាងឲ្យប្រជាជនខ្មែរមានភាពចលាចល។ អាមេរិកកាំងទម្លាក់គ្រាប់បែកឥតឈប់ឈរបានបណ្ដាលឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរចាកចោលទីភូមិកំណើត។ មិនខុសពីប្រជាជនដទៃទៀតដែរ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន និង ក្រុមគ្រួសារ បានចាកចេញចោលភូមិទៅរស់នៅរាជធានីភ្នំពេញក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១៩៦៧។ ពីឆ្នាំ ១៩៦៧-១៩៧០ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន នៅតែប្រកបមុខរបរធ្វើតម្បាញដដែល នៅឯរាជធានីភ្នំពេញ។

អ្នកស្រីធ្លាប់បាននិយាយថា ដោយហេតុមិនចេះអក្សរអ្វី គឺចេះតែតម្បាញមួយមុខ ដូច្នេះ ខ្ញុំនៅតែប្រកបរបរតម្បាញនេះជារៀងរហូត ខណៈស្វាមីមានការងាររដ្ឋ គឺជាជាងជួសជុលរថយន្ដ នៅសំណង់ ១២ នារាជធានីភ្នំពេញ។

នៅមិនយូរប៉ុន្មានរបបសង្គមរាស្រ្តនិយម ក៏បានដួលរលំ របបសាធារណៈរដ្ឋ ដែលគ្រប់គ្រងដោយលន់ ណុល បានឡើងមកគ្រប់អំណាចពីឆ្នាំ ១៩៧០-១៩៧៥។

ថ្វីបើរបបថ្មីមកជំនួសក៏មិនបានធ្វើឲ្យជីវភាពគ្រួសារ នន់ យ៉េន បានប្រសើរឡើយ ផ្ទុយទៅវិញកាន់តែធ្វើឲ្យមានការលំបាក ព្រោះទំនិញសព្វសារពើឡើងថ្លៃ នៅលើទីផ្សារ។ សង្គ្រាមនៅមិនទាន់ចប់នៅឡើយ ដោយកំហឹងក្រុមកសិករ បានធ្វើឲ្យរបបសាធារណៈរដ្ឋ ដួលរលំ ហើយរបបថ្មីក៏បានឡើងមកជំនួស គឺរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យពីឆ្នាំ ១៩៧៥-១០៧៩។

របបថ្មីបានជម្លៀសឲ្យប្រជាជនចេញពីភ្នំពេញទៅកាន់ទីជនបទ ក្នុងនោះក៏មានគ្រួសារអ្នកស្រី នន់ យ៉េន ដោយអ្នកស្រី និង ក្រុមគ្រួសារ បានធ្វើដំណើរទៅភូមិកំណើត នៅឯភូមិកោះចូររ៉ាម ឃុំកោះចូររ៉ាម ស្រុកខ្សាច់កណ្ដាល ខេត្តកណ្ដាល។

អ្នកស្រី និយាយថា ដើមឡើយគេចង់ជម្លៀសទៅខេត្តបាត់ដំបង ប៉ុន្ដែ ដោយអ្នកស្រីចង់ទៅកាន់ស្រុកកំណើតក៏បានធ្វើដំណើរមានតែខោ អាវ មួយចង្កេះប៉ុណ្ណោះ ដោយដើរកាត់ព្រៃផ្សែងរហូតដល់ទីស្រុកភូមិរបស់ខ្លួន។

ក្នុងអំឡុងការគ្រប់គ្រងប្រទេសដោយប៉ុល ពត ប្រជាជនខ្មែរទាំងអស់ គឺជា កសិករ ក្នុងនោះគ្រួសារ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ក៏ដូចគេឯងដែរ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានប្រសូត្របុត្រ ទី ៣ (ប៊ិន វិបុល) ជាពេលវេលាដ៏លំបាកបំផុតក្នុងអំឡុងរបបវាលពិឃាដរបស់ក្រុមអាវខ្មៅ។

អ្នកស្រីបានរៀបរាប់ប្រាប់ថា នៅពេលទៅដល់ស្រុកដំបូងនោះ ក្រុមកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមគេឲ្យអ្នកស្រីស្ទូងស្រូវ។ ប៉ុន្ដែ មិនយូរប៉ុន្មាន ក៏អង្គការបានបញ្ឈប់ពីស្ទូងស្រូវ ងាកមកចិញ្ចឹមជ្រូកវិញ។ ការងារចិញ្ចឹមជ្រូកនេះ ធ្វើឲ្យអង្គការខ្មែរក្រហមមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ដោយជ្រូកចិញ្ចឹមពុំមានងាប់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញជ្រូកនិមួយៗ បានកើតកូនច្រើន ខណៈដែលអ្នកស្រី មិនដែលធ្លាប់ចិញ្ចឹមទាល់តែសោះ។

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានថ្លែងអំណរគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានថែរក្សាអ្នកស្រី ក៏ដូចជា ក្រុមគ្រួសារព្រោះថា នៅក្នុងអំឡុងរបបដ៏ឃោរឃៅមួយនេះ ខណៈដែលអ្នកស្រី មិនធ្លាប់ចិញ្ចឹមជ្រូកទាល់តែសោះ បែរជាជ្រូកដែលចិញ្ចឹមទំាងអស់បានធំធាត់ល្អ ហើយពុំមានងាប់ គ្រាដែលអ្នកដទៃចិញ្ចឹមចេះតែងាប់ និង កម្មាភិបាលបានយកទៅសម្លាប់ចោលអស់។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អង្គការគ្រោងបញ្ជូនអ្នកស្រីទៅខេត្តបាត់ដំបង ប៉ុន្តែនៅពេល អ្នកស្រី ជិតគ្រប់ខែកើតកូនទី ៤ (ប៊ិន វិបុត្រ) នោះ ក៏អង្គការផ្អាកគម្រោងបញ្ជូនទៅវិញ។

នៅឆ្នាំ១៩៧៩ អ្នកស្រីបានប្រសូត្របុត្រទី ៤ ហើយក៏ជាពេលវេលាដែលរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំ ហើយរបបរដ្ឋកម្ពុជា មកជំនួសពីឆ្នាំ ១៩៧៩-១៩៨៩។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានកណ្ដៀត បន្លែ យកទៅលក់នៅផ្សារអូរឬស្សី នារាជធានីភ្នំពេញ។ ការប្រកបរបរលក់បន្លែនេះ បានធ្វើឲ្យជីវភាពគ្រួសារគាត់បានប្រសើរបន្ដិច។

ប៉ុន្ដែចរន្តសង្គម និង ការផ្លាស់ប្ដូរសេដ្ឋកិច្ចបានធ្វើឲ្យគាត់ផ្លាស់មុខរបរទៀត ពីលក់បន្លែ មកលក់បបរសវិញ។ អ្នកស្រី បានចំណាយពេលអស់ជាង ២០ ឆ្នាំ លក់បបរស នៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ តាមបណ្ដោយផ្លូវសុខហុក ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនៗទាំងប្រាំពីរនាក់។

អ្នកស្រីធ្លាប់និយាយថា ក្រៅពីត្បាញ លក់បន្លែនៅផ្សារអូរឫស្សី លក់បបរស អ្នកស្រីក៏មានលក់បង្អែមនៅក្រោមផ្ទះតាមបណ្ដោយផ្លូវសុខហុក ខាងកើតផ្សារអូរឫស្សី។ អ្នកស្រីនិយាយថា ចំណូលបានមកគឺចំណាយមួយថ្ងៃគិតមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។

ក្រៅពីចំណូល អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានចំណាយទាំងកម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត ដើម្បីបិបាច់ថ្នាក់ថ្នម កូនៗដោយមិនអនុញ្ញាតឲ្យស្រមោចវាលតោងកូនបានឡើយ។ ទឹកចិត្តរបស់អ្នកស្រី នន់ យ៉េន គឺជាកម្លាំងចិត្តដ៏ធំធេង ដែលមិនអាចបំភ្លេចបានសម្រាប់កូនទាំងប្រាំពីរនាក់នោះទេ។

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ស៊ូហូបបាយជាមួយចេក បបរសជាមួយអំបិល ឬត្រីខ ប៉ុន្ដែ ម្ហូបសាច់ ស៊ុប ឆ្ងាញ់ៗ មិនភ្លេចឡើយ គឺទុកឲ្យកូនៗជានិច្ច។ កូនទាំងប្រាំពីរនាក់ ធំដឹងក្ដី រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃក៏ដោយសារការបីបាច់ថែទាំពីម្ដាយ (នន់ យ៉េន)។

អ្នកស្រីធ្លាប់លើកឡើងថា ចាប់តាំងពីមានគ្រួសារមក អ្នកស្រីបានដើរតួនាទី ជាម្ដាយផង និង ឪពុកផង នៅក្នុងគ្រួសារ។ អ្វីទាំងអស់នេះ អ្នកស្រីធ្វើដើម្បីតែកូនៗតែប៉ុណ្ណោះ។

ក្រៅពីអ្នកស្រីគឺជាម្លប់ នៃគ្រួសារហើយនោះ អ្នកស្រីបានធ្វើឲ្យដើមឈើមួយនេះ កាន់តែបែកមែកបែកធាងពេញដោយម្លប់ ត្រឈឹងត្រឈៃ ដល់ដីផងទាំងពួង។ នៅត្រង់នេះមានន័យថា អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានរៀបចំទុកដាក់កូនចៅ ឲ្យមានគ្រួសារបានចំនួន ៤ នាក់ទៅហើយ ប៉ុន្តែ នៅឡើយបីនាក់ទៀតនៅមិនទាន់រៀបចំទុកដាក់នៅឡើយ នោះរួមមាន ស្រី១ ឈ្មោះប៊ិន ចាន់ណា និង ប្រុសពីរនាក់ ប៊ិន វិបុត្រ និង ប៊ិន ប៊ុណ្ណា។ ការដែលអាចធ្វើទៅបានដូចនេះ គឺអ្នកស្រីបានចំណាយទាំងកម្លាំងកាយ ចិត្ត និងពេលវេលាជាច្រើន ទាំងញើសឈាមស្រស់ ទោះបីជាអ្នកស្រីមានជំងឺប្រចាំកាយក៏ដោយ។

អ្នកស្រីបាននិយាយថា “សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមានជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជំងឺបេះដូង លើសឈាម ឬខ្វះឈាម និងជម្ងឺសន្លាក់ដៃជើង។ តែទោះជាមានជំងឺប្រចាំកាយបែបនេះ ក៏ដោយ ក៏អ្នកស្រីនៅតែប្រឹងប្រែងក្រោយតាំងពីព្រលឹមម៉ោង ៤ ទាបភ្លឺ ដើម្បីដាំបបរស យកទៅលក់ដែរ។

ជាងនេះទៅទៀត អ្នកស្រីបានលើកឡើងថា អ្វីដែលកាន់តែធ្លាក់បន្ទុកមកលើអ្នកស្រី និង កូននោះ គឺស្វាមី បានរកស៊ីខាត គឺទៅទិញឡាននីស្សាន់ ដោយខ្ចីប្រាក់គេប្រមាណជា ៧ ០០០ ដុល្លារ ប៉ុន្តែ ការរកស៊ីមិនកាក់កបនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញការរកស៊ីមិនបានហើយឡានកាន់តែខូចថែមទៀត ដែលធ្វើឲ្យគ្រួសារនេះ កាន់តែលំបាកលំបិន ជំពាក់ការប្រាក់ និង ដើមគេសរុបចំនួនជាង ១ម៉ឺនដុល្លារ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារទឹកចិត្តសន្ដោសពីម្ចាស់បំណុល គេលែងយកការប្រាក់ ទើបសងគេរួចនៅ អំឡុងឆ្នាំ ២០០៤ និង ឆ្នាំ ២០០៥ ដោយមានការចូលរួមសងពីកូនពីរនាក់ គឺ ប៊ិន វិបុល និង ប៊ិន វិបុត្រ។

ប៉ុន្ដែ សេចក្ដីដឹងគុណរបស់កូនចៅ ក៏មិនភ្លេចឡើយ ក៏កូនបានស្នើសុំម្ដាយឈប់លក់ដូរ ដោយចង់ឲ្យសម្រាកនៅផ្ទះ ជាទីកន្លែងឲ្យសុខសប្បាយនៅក្នុងជីវិត ខណៈកូនៗមានការងារ ជាទីពឹងប្រាកដប្រជាទាំងអស់គ្នាហើយនោះ។

នៅពេលកូនមានទីពឹងការងារច្បាស់លាស់នោះ អ្នកស្រី និយាយថា “ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ដោយឃើញពួកគេកំពុងមានពន្លឺជីវិត ព្រោះពួកគេទាំងឡាយមិនមែនជាកូន ដែលល្មើសគុណនោះទេ មានន័យថា ពួកគេមិនមែនជាកូនដែលដើរលេងប៉ោឡែ។ កូនៗទាំងអស់បានឃើញមានជំងឺប្រចាំកាយ ពួកគេ បានឲ្យខ្ញុំឈប់លក់ដូរ ហើយសម្រាកនៅផ្ទះ”។

13124961_1199764623368619_8103215744108862788_n

អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ក្រោយពីត្រឡប់មកពីវៀតណាម ហើយសម្រាកព្យាបាលជំងឺនៅផ្ទះ

នៅថ្ងៃទី ១៣ មេសា ឆ្នាំ ២០០៨ គឺជាពេលហុងស៊ុយ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន ធ្លាក់ចុះបំផុត ដោយអ្នកស្រី បានរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរ បន្ទាប់ពីអ្នកស្រី បាននាំយកចង្ហាន់ប្រគេនព្រះសង្ឃ នៅវត្តកោះ ហើយបានចាកចេញពីវត្ត ដោយឆ្លងថ្នល់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ តែត្រូវបានស្ទាវបើកបុក ចំថ្ងៃចូលឆ្នាំខ្មែរជាថ្ងៃដំបូង ដែលបណ្ដាលឲ្យអ្នកស្រី មានរបួសប្រេះរលាក្បាល។

អស់រយៈពេល២ ឆ្នាំ ២០០៨-២០១០ អ្នកស្រី មិនដែលស្គាល់ក្ដីសុខឡើយ ដោយអ្នកស្រី រស់នៅជាមួយជំងឺរុំារ៉ៃ នៅក្នុងខ្លួន បន្ទាប់ពីអ្នកស្រីទទួលរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរមកនោះ ខណៈដែលអ្នកស្រី មានជំងឺទឹកនោមផ្អែមជាង ១០ ឆ្នាំមកហើយ។

ឆ្លងកាត់ការគ្រោះថ្នាក់ចរាចរមក អ្នកស្រីកាន់តែមានសុខភាព ទ្រុឌទ្រោមទៅៗ ដោយកូនទាំង ៧ នាក់បាននាំយកគាត់ទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យជោរៃ ប្រទេសវៀតណាម ចំនួនពីរដង។ ដោយឡែកនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញវិញ ស្ទើរតែមន្ទីរពេទ្យតូច ធំ ទាំងអស់ អ្នកស្រីបានចូលសម្រាក ព្យាបាលអស់ហើយ ដែលរួមមាន មន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត្រ មន្ទីរពេទ្យកេតុមាលា មន្ទីរពេទ្យអង្គឌួង មន្ទីរពេទ្យរុស្ស៊ី មន្ទីរពេទ្យឯកជន ដូចជា សុខហុក សុក្រឹត និង បុប្ផាមាស ជាដើម។

អ្នកស្រីធ្លាប់ទទួលការវះកាត់គុម្ពត្រចៀកនៅមន្ទីរពេទ្យមិត្តភាពកម្ពុជា-សូវៀត។ ព្យាបាលជំងឺប្រេះរលានៅប្រទេសវៀតណាម ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ២០០៨ ក្រោយពីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរភ្លាមៗ នៅទីនេះអ្នកស្រីបានបាត់បង់ស្មារតី ប៉ុន្តែ មួយរយៈមកបានដឹងខ្លួនវិញ ដោយអ្នកទៅថែ គឺប៊ិន សុផល និង ប៊ិន ប៊ុណ្ណា។

ជំងឺរ៉ាំរ៉ៃនេះ បានបណ្ដាលឲ្យអ្នកស្រីមិនអាចបន្តជីវិតនៅលើលោកនេះ ព្រោះតែជំងឺទឹកនោមផ្អែម ខ្ទុះក្នុងត្រចៀក ស្រាំលលាដ៍ក្បាល រលាកបំពង់ក ធ្ងន់ធ្ងរ បណ្ដាលឲ្យហូបបាយមិនបាន។ អ្នកស្រី នន់ យ៉េន បានលាចាកកូនចៅ សាច់ញាតិ មិត្តភ័ក្ដិ អ្នកភូមិផងរបងជាមួយ កាលពីថ្ងៃទី ៣១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១០ ជារៀងរហូត។

ប៉ុន្ដែ អ្នកស្រីនៅមុននឹងបិទភ្នែកពីលោកនេះទៅ អ្នកស្រីធ្លាប់បានផ្ដាំផ្ញើដល់កូនចៅប្រុសស្រីគ្រប់រូបថា “ទោះជាមានបញ្ហាអ្វីក៏ដោយ ក្នុងនាមជាស្រ្តីត្រូវតែចេះតស៊ូ មិនត្រូវចុះចាញ់នឹងវាសនានោះទេ”។

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា “មានតែការសាមគ្គីគ្នានៅក្នុងគ្រួសារប៉ុណ្ណោះ គឺជាឱសថដ៏សាកសិទ្ធិ សម្រាប់ព្យាបាលរោគទាំងឡាយដែលយើងកំពុងតែជំពាក់ជំពិនជាមួយសង្គមនេះ”៕

អត្ថបទ៖ ២០១០

Platinum

ការ​សម្ពោធ​រោងភាពយន្ដ​ នឹង​ជា​ដំណើរ​ផ្លូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​វិស័យ​ភាព​យន្ដ​ងើប​ឡើង​វិញ​​

ក្រុម​ហ៊ុន​សប្បាយ​បាន​បើក​ទំព័រ​ថ្មី​មួយ​ទៀត​ តាម​រយៈ​ការ​បើក​សម្ពោធ​រោង​ភាព​យន្ត​​លំដាប់​អន្តរជាតិ​ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា “The Cineplex” នៅ​ផ្សារ​សូរិយា ជាន់​ទី​៥ កាល…

អុញ! គ្រួសារ​សប្បាយ​ ទៅ​​កម្សាន្ដ​នៅ ​ឆ្នេរ​អូរត្រេះ

នៅ​ចុង​សប្ដាហ៍​នេះ សមាជិក​ក្រុមគ្រួសារ​សប្បាយ (Sabay Family) ជិត ១០នាក់ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​​កម្សាន្ដ​ ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន នៃ​ឆ្នេរ​​អូរត្រេះ​ ឋិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រះសីហនុ កាល​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ​ទី ២៩ ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ ២០១៤។ នៅ​តំបន់​នេះ មាន​សោភ័ណភាព​ស្រស់​ស្អាត​មិន​ចាញ់​ឆ្នេរ​អូរ​ឈើទាល ឆ្នេរ​សុខា ឆ្នេរ​ហាវៃ នោះ​ឡើយ។

តំណរភ្ជាប់​ទៅ​កាន់​អត្ថបទផ្សេង ៖ ដំណើរ​កម្សាន្ដ​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន​គីរីរម្យ

​ឆ្នេរ​អូរត្រេះ ​គឺ​ជា​តំបន់​មួយ​បាន​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេស​បរទេស​ច្រើន​ជាង​ឆ្នេរ​អូរ​ឈើ​ទាល ព្រោះ​ថា នៅ​ទី​នេះ​មាន​សភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ ដែល​ជា​អំណោយ​ផល​ដល់​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​បរទេស​អាច​លេង​ទឹក​ ហាល​ថ្ងៃ និង គយគន់​ទេសភាព​​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង​ លាយឡំ​នឹង​​ខ្សាច់​សក្បុស​ផង​ដែរ។

អ្វី​ដែល​ជា​ភាព​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​បរទេស​មក​កម្សាន្ដ​នៅ​តំបន់​នេះ​ច្រើន​ គឺ​ឆ្នេរ​អូរត្រេះ​ក៏​មាន​កន្លែង​ជិះក្ដារ​បន្ទះ នៅ​លើ​ទឹក ហើយ​និង​ជួល​ទូក​កាយ៉ាក់​ចែវ​លេង រួម​ទាំង​មាន​​កីឡា​ជិះ​ក្ដារ​មាន​ក្ដោង យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ។ មួយ​ចំនួន​ទៀត​នៃ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​អាច​ជួល​អូប័រ​ ឬ ពោង សម្រាប់​លេង​ទឹក ហើយ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ក៏​អាច​ទៅ​កម្សាន្ត​នា​កោះ​ផ្សេង​ៗ​ផង​ដែរ៕​

គ្រួសារ​សប្បាយ​ (Sabay Family) បាន​ផ្ដិត​រូប​ទុក​ជាអនុស្សាវរីយ៍ ​នៅ​ឆ្នេរ​អូរត្រេះ
សូមទស្សនា​រូបភាព​ខាង​ក្រោមនេះ៖

SabayIMG_9556

IMG_9851

IMG_9768

IMG_9645

IMG_9661

អ្វី​ទៅ​ជា​សិល្បៈ?

អ្វីទៅ​ជា​សិល្បៈ? សំណួរ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ លោក សេង តារា អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​​សៀវភៅ​ “ការ​វិវត្តន៍​នៃ​តូរ្យ​តន្រ្តី​ខ្មែរ” និង ជា​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​​ប្រវត្តិ​​តារា​ចាស់ៗ​ បាន​កំណត់​និយម​ន័យ​ថា សិល្បៈ គឺជា​សញ្ញាណ​ដ៏​ទូលំទូលាយ​សម្រាប់​សំគាល់​ទម្រង់​នៃ​ការ​ច្នៃ​ប្រឌិត​របស់​មនុស្ស​ដែល​ស្ដែង​ចេញ​តាម​រយៈ​កាយវិការ​សូរសម្លេង​និង​ឧបករណ៍​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ ​ក្នុង​គោល​បំណង​ខ្ពស់​បំផុត​​គឺ​ សោភ័ណ និង​ បម្រើ “សុភមង្គល​របស់​មនុស្ស”។

សេង តារាលោក សេង តារា កំពុង​ផ្ដល់​បទសម្ភាសន៍​​ឲ្យ​ស្ថានីយ​ទូរទស្សន៍ CTN

  • សិល្បៈ​មាន​ប៉ុន្មាន​ប្រភេទ?

សិល្បៈ​មាន​ច្រើន​ទម្រង់​ផ្សេង​ៗ​គ្នា​ដែល​អាស្រ័យ​ទៅ​តាម​លក្ខណៈ​របស់​វា​និមួយៗ។ រហូត​មក​ទល់​នឹង​ពេល​នេះ​ សិល្បៈ​ត្រូវ​បាន​​គេ​ចែក​ចេញ​ជា ៧ ទម្រង់​ធំៗ ក្នុង​នោះ​រួមមាន៖

១. សិល្បៈ​ស្ថាបត្យកម្ម (Architecture): ដែល​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​សាងសង់​គូរប្លង់​ផ្សេង​ៗ ដូចជា ប្រាសាទ​ អគារ រមណីយដ្ឋាន​ និង ផ្ទះ​សម្បែង​…..ដែល​ប្រកប​ដោយ​​សោភ័ណ។

២. សិល្បៈ​ចម្លាក់ (Sculpture): សំដៅ​ទៅ​លើ​សិល្បៈ​សូន្យ​រូប​ សិល្បៈ​ស្មិត​ សិល្បៈ​ជាង​ពុម្ព សិល្បៈ​ជាង​ទង​ ដែល​គេ​អាច​យក​សម្ភារៈ​ផ្សេង​ៗ​ដូចជា លោហធាតុ​ ដី ថ្ម ឈើ ឬ វត្ថុ​ទាំង​ឡាយ​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​កែ​ច្នៃ​ចេញ​ជា​រូបរាង​មនុស្ស សត្វ​ រុក្ខជាតិ និង ក្បាច់​រចនា​ផ្សេងៗ។

៣. សិល្បៈ​គំនូរ (Painting): សំដៅ​ដល់​ការ​គូសវាស​ការ​ឲ្យ​ពណ៌​ទៅ​លើ​រូប​ភាព​នៃ​​ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​អ្វី​មួយ​ដែល​អាច​ទាក់ទាញ​ចិត្ត​គំនិត និង​អារម្មណ៍​របស់​មនុស្ស។

៤. សិល្បៈ​តន្ត្រី (Music): សំដៅ​ទៅ​ដល់​សិល្បៈ​ដែល​ស្ដែង​ចេញ​តាម​រយៈ​ឧបករណ៍​ផ្សេង​ៗ​ដែល​អាច​បន្លឺ​សូរ​សម្លេង​ពីរោះ​ក្បោះក្បាយ​ ជាទី​គាប់​ចិត្ត សេចក្ដី​រំភើប​ និង សប្បាយ​រីករាយ​របស់​មនុស្ស។ ហើយ​នេះ​គឺជា​ប្រធាន​បទ​ធំ​បំផុត​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ ដែល​យើង​ត្រូវ​លើក​មក​សិក្សា​ និង​ ស្វែង​យល់។

៥. សិល្បៈ​របាំ (Dancing): បាន​ដល់​ការ​បញ្ចេញ​កាយ​វិការ​ផ្សេង​ៗ ប្រកប​ដោយ​គំនិត​ច្នៃ​ប្រឌិត​ និង លក្ខណៈ​ទន់ភ្លន់​ទៅ​តាម​ចង្វាក់​ភ្លេង​ ដើម្បី​ឲ្យ​កើត​ឡើង​នូវ​បរិយាកាស​ សប្បាយ​រីករាយ​របស់​មនុស្ស​ឬ​អាទិទេព។

៦. អក្សរសិល្ប៍ (Art Literature): គឺ​ជា​សិល្បៈ​មួយ​ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​តថភាព​ សត្យានុម័ត នៃ​ជីវភាព​រស់​នៅ​របស់​មនុស្ស​ក្នុង​សង្គម ស្ដែង​ចេញ​តាមរយៈ​ សំដី និង អក្សរ….ដែល​អាច​​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​​ចាប់​ចិត្ត​ ចាប់​អារម្មណ៍​ រំភើប​ញាប់​ញ័រ សប្បាយ​រីករាយ​​ ឬ ក្ដៅ​ក្រហាយ…។ គោល​បំណង​នៃ​សិល្បៈ​នេះ​គឺ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​មនុស្ស​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ការ​រីក​ចំរើន​ និង សុភមង្គល។ អ្នក​និពន្ធ​ប្រលោម​ កំណាព្យ រឿង​ព្រេង​ ឬ អ្នក​និពន្ធ​អត្ថបទ​ចម្រៀង​….គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទម្រង់​នៃ​សិល្បៈ​អក្សរសិល្ប៍​នេះ​ឯង។

៧. សិល្បៈ​ភាព​យន្ដ (Cinema theater): គឺ​ជា​សិល្បៈ​ដែល​ស្ដែង​ចេញ​តាម​រយៈ​រូបភាព​ពិត​ ឬ​ រូបភាព​នៃ​ការ​សំដែង​ផ្សេងៗ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីករាយ ញ័ររន្ធត់ ព្រឺព្រួច…។ ក្នុង​នោះ​ ល្ខោន​ឬឆាក​កំប្លែង​ ជាដើម ក៏​គេ​ចាត់​ចូល​ក្នុង​ទម្រង់​សិល្បៈ​ភាព​យន្ដ​ដែរ៕

ផ្អែក​តាម​សៀវភៅ​ “ការវិវត្តន៍​នៃ​តូរ្យ​តន្រ្តី​ខ្មែរ”
ស្រាវជ្រាវ​ដោយ សេង តារា

feature

ដំណើរ​កម្សាន្ដ​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន​គីរីរម្យ

គួរតែឆ្លៀត​ពេល​ខ្លះ​ដើម្បី​គ្រួសារ​ ដើម្បី​ឲ្យ​ជីវិត​​រីករាយ​ខ្លួន​ឯង​ផង និង​ គ្រួសារផង។ ដូច្នេះ​ យើង​ជា​បុគ្គល​ជោគជ័យ​ទាំងការងារ និង​…

IMG_6348

​គ្រួសារ​សប្បាយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ កាន់​ខេត្ត​សៀមរាប

កាលពីថ្ងៃ​ទី ២៧-៣០ ខែវិច្ឆិកា កន្លង​ទៅ​នេះ ក្រុម​គ្រួសារ​គេហទំព័រ Sabay បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​រួម​គ្នា​មួយ​ទៅ​កាន់​ខេត្ត​សៀមរាប​ ដែល​ជា​

feature

ក្រុមហ៊ុន​ Sabay ដឹកនាំ​ក្រុមការងារ​ចូល​ជួប​សម្ដែង​ការ​គួរសម​ ឯកឧត្តម​ ខៀវ កាញារីទ្ធ

កាលពីព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី ១០ ខែ​មេសា ឆ្នាំ ២០១៤ កន្លងទៅ​នេះ ក្រុម​ហ៊ុន​ Sabay ដែល​មាន​លោក ជី សិលា ជានាយកប្រតិបត្តិ​ក្រុម​ហ៊ុន បាន​ដឹកនាំ​ក្រុម​ការងារ​ចូល​ជួប​សម្ដែង​ការ​គួរ​សម​…